Διδάσκουσα: Dr Ειρήνη Σταματοπούλου

To αισθητικό πεδίο σύγκλισης κινηματογράφου και λογοτεχνίας, εστιάζοντας την προσοχή στη διάρθρωση του αφηγηματικού λόγου στο πλαίσιο των δύο διαφορετικών μέσων, και μελετώντας τη φύση της συμπαράθεσης των δύο μορφών τέχνης. Ιστορικά, ο κινηματογράφος αξιοποίησε το μυθιστόρημα εκμεταλλευόμενος, μέσω των δικών του πρακτικών, την αφηγηματική πολυπλοκότητα και τον μιμητικό πλούτο του προγενέστερου μέσου. Βαθμιαία, η αφομοιωτική δύναμη του κινηματογράφου και η απήχησή του στο ευρύ κοινό τον κατέστησαν την πιo δημοφιλή αφηγηματική φόρμα του εικοστού αιώνα.

Πρόκειται ουσιαστικά για την προσέγγιση μιας μεθόδου ανάλυσης  της διαδικασίας μετάθεσης μυθοπλαστικών σημαινομένων από το μυθιστόρημα στον κινηματογράφο, όχι με την έννοια της αξιολόγησης του ενός έναντι του άλλου, αλλά για να τεκμηριωθεί με ποιον τρόπο και σε ποιο βαθμό συσχετίζονται ή  διαφοροποιούνται οι δύο αφηγηματικές τεχνικές, αυτή της ρηματικής και εκείνη της εικονο-αναπαραστατικής εκφοράς του λόγου.

Προσφεύγοντας στις μεθοδολογίες των  G. Genette, Ch. Metz, R. Barthes και άλλων, διερευνάται αν και κατά πόσο ένα σύστημα θεωρητικό που έχει εφαρμοστεί στη λογοτεχνία, μπορεί να φανεί ερμηνευτικά αποδοτικό στον χώρο της κινηματογραφικής αφήγησης καθώς και στη σύγκριση της τελευταίας με τη λογοτεχνική έκφραση.

Στόχος του μαθήματος είναι, συνεπώς, από τη μία, η δομική ανάλυση της κινηματογραφικής αφήγησης, καθώς και η ανάδειξη μιας συστηματικής προσέγγισης για τον κινηματογραφικό τρόπο παραγωγής σημασίας, και από την άλλη, η μελέτη των λογοτεχνικών καταβολών κινηματογραφικών ειδών και κινημάτων.

Διδάσκων: Επίκουρος Καθηγητής Διονύσης Καββαθάς

Γενικός στόχος αυτού του μαθήματος είναι η μετατόπιση της έννοιας της Αισθητικής από μια παραδοσιακή θεωρία των (καλών) τεχνών σε καθοδηγητική επιστήμη μιας πλέον μιντιοτεχνολογικής αντίληψης. Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα η Αισθητική δεν είναι παρά εφαρμοσμένη φυσιολογία (Nietzsche), το δε υποκείμενό της ένας τεχνολογικά υποστηριγμένος θεός (Freud).

Η Αισθητική των Μέσων εργάζεται στη βάση των νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων για τη δημιουργία μορφών αισθητικής εμπειρίας, οι οποίες υπερβαίνουν τις παραδοσιακές έννοιες του «υποκειμένου- δημιουργού» με προκαθορισμένη ταυτότητα και του «έργου» ως ενός σταθερού αντικειμένου. Η λογική έννοια των «δυνατών κόσμων» που συνέλαβε ο Leibniz κατά τον 17ο αιώνα γίνεται σήμερα πραγματικότητα.

Στόχος της εν λόγω Αισθητικής δεν είναι τόσο η παρουσίαση της παραγωγής ή της φιλοσοφικής κριτικής έργων τέχνης (πρόσληψη) όσο η εκ νέου θεματοποίηση της καντιανής έννοιας του χώρου και του χρόνου κάτω από ψηφιακές συνθήκες.

Στο τρέχον εξάμηνο θα εστιάσουμε θεωρίες της συνθετικής ή ψηφιακής εικόνας και θα προσπαθήσουμε να διατυπώσουμε κριτήρια διάκρισής της από τις παραδοσιακές εικόνες, ο κώδικας των οποίων είναι αναλογικός.

 

Βιβλιογραφία

  • Friedrich Kittler, Γραμμόφωνο, κινηματογράφος, γραφομηχανή, εκδ. Νήσος, 2005
  • Michel de Certeau, Επινοώντας την καθημερινή πρακτική-Η πολύτροπος τέχνη του
  • πράττειν, εκδ. Σμίλη, 2010
  • Deleuze/Guattari, Καπιταλισμός και σχιζοφρένεια- 1. Ο Αντι-Οίδιπους, εκδ. Πλέθρον, 2016

Διδάσκων: Καθηγητής Δημήτρης Δημηρούλης

Πρόκειται ουσιαστικά για εισαγωγή στη λογοτεχνία ειδικά σχεδιασμένη για τις ανάγκες των φοιτητών του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. Στο ευρύ πεδίο του πολιτισμού καμιά λογοτεχνία δεν είναι ανεξάρτητη και καμία δεν μπορεί να κατανοηθεί σωστά αν δεν τοποθετηθεί στο κατάλληλο δίκτυο. Η ελληνική λογοτεχνία, με όλες τις ιδιαιτερότητές της και με την ειδική σχέση προς ένα ένδοξο αλλά επαχθές παρελθόν, αναπτύχθηκε στα πλαίσια της Ευρώπης, κατά κύριο λόγο. Με την Ευρώπη άνοιξε εξαρχής έναν δύσκολο αλλά δημιουργικό διάλογο, ο οποίος συνεχίζεται έως σήμερα. Ο διάλογος αυτός περιέχει όλα τα στοιχεία της εντατικής συνύπαρξης: επίδραση, συνοδοιπορία, δυσπιστία, αμφισβήτηση, αντίθεση, ανταλλαγή, μεταλαμπάδευση, προσχώρηση, συμβιβασμό και άλλα πολλά. Στο μάθημα αυτό ο διδάσκων, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα παραδείγματα, επιδιώκει να εμπλέξει τους φοιτητές του σε αυτή την υπόθεση με γνώμονα τη διαπίστωσή του ότι: παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις και αποκλίσεις, η ελληνική λογοτεχνία, αλλά και ο ελληνικός πολιτισμός δεν είναι καν κατανοητός αν δεν μελετηθεί στην οθόνη που λέγεται Ευρώπη. Το επιμύθιο αυτής της διαπίστωσης μπορεί να διατυπωθεί λακωνικά ως εξής: το εθνικό και το εντόπιο αποκτά πραγματικό νόημα όταν αποκτήσει τα συμφραζόμενα ενός ανθρωπιστικού κοσμοπολιτισμού.

 

Βιβλιογραφία

  • Martin Travers, Εισαγωγή στη νεότερη ευρωπαϊκή λογοτεχνία, Βιβλιόραμα, 2005
  • Harold Bloom, Ο δυτικός κανόνας, Gutenberg   2007.
  • Κ. Π. Καβάφης, Ποιήματα, Gutenberg   2015.

Διδάσκουσα: Καθηγήτρια Περσεφόνη Ζέρη

Σ’ αυτό το μάθημα θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την λογική του δημοκρατικού συστήματος, να εξηγήσουμε το συμβολικό μηχανισμό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και τον ρόλο που παίζουν σ’αυτόν τα Μέσα Επικοινωνίας. Θα σκιαγραφήσουμε την μεταβολή των Μέσων Επικοινωνίας από μια μη θετικά θεσμισμένη κόντρα-εξουσία με την ικανότητα ελέγχου της πολιτικής εξουσίας σε μια μετα-εξουσία που καθορίζει τους όρους λειτουργίας της πολιτικής εξουσίας θέτοντάς την σε μιά συνεχή κρίση. Ενώ παλιά το πολιτικό προσωπικό έλεγχε τα κανάλια επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους του, τώρα αυτό γίνεται από τα Μέσα Επικοινωνίας. Έτσι τα Μέσα Επικοινωνίας αποτελούν την υποδομή, αλλά και την υπερδομή της πολιτικής εξουσίας. Θα αναλύσουμε πώς τα Μέσα Επικοινωνίας με τον διαρκή έλεγχο των δημόσιων εξουσιών έχουν αλλάξει τους όρους άσκησης της εξουσίας. Κι αυτό διότι ενώ στα δημοκρατικά αντιπροσωπευτικά συστήματα ο λαός αναθέτει την πολιτική εξουσία σε εκλεγμένους αντιπροσώπους του για έναν ορισμένο χρόνο, στις σημερινές συνθήκες η αντιπροσωπευτική εντολή τίθεται σε αμφισβήτηση λόγω του συνεχούς ελέγχου των ΜΜΕ (πολλά παραδείγματα). Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στη σημασία που έχει ο κατακερματισμός της δημόσιας σφαίρας για το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και στην μετάβαση από την ενοποιημένη δημόσια σφαίρα και την επικράτηση της εικόνας τον 20ο αιώνα στην ετερογένεια της πολιτικής κοινωνίας και την ατομικοποίηση τον 21ο αιώνα καθώς το Διαδίκτυο αλλάζει την φύση και την κλίμακα αυτού του φαινομένου. Σ’αντίθεση με την ενοποιημένη δημόσια σφαίρα των δημόσιων αντιπαραθέσεων, στο Διαδίκτυο επικρατεί η συνεύρεση με ομόφρονες και η αδιαφορία για τους άλλους. Θα ασχοληθούμε με τις (προβληματικές) επιδράσεις του Διαδικτύου στους όρους λειτουργίας της δημοκρατίας και της δημοκρατικής διαβούλευσης, αφού με τον πολλαπλασιασμό των ΜΜΕ αντιμετωπίζεται το φάσμα μια πολιτικής κατάστασης όπου ολιγαρχίες κυβερνούν σ’έναν ωκεανό (Gauchet) ασύνδετων ομάδων και συμφερόντων που τους συνδέουν μόνον ψηφιακά δίκτυα και η ρύθμιση της αγοράς.

Το μάθημα θα έχει σεμιναριακή μορφή

Βιβλιογραφία

  • Κ.Καστοριάδης, Η δημοκρατία ως διαδικασία και ως καθεστώς (1994), από: Η άνοδος της ασημαντότητας, Αθήνα, Ύψιλον, 2001.
  • Murray Edelman, Η κατασκευή του πολιτικού θεάματος, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1999
  • Marcel Gauchet, La Démocratie contre elle-meme, Paris, Gallimard 2002

Διδάσκων: Αναπληρωτής Καθηγητής Γεώργιος-Μιχαήλ Κλήμης

H Στρατηγική Διοίκηση δίνει την ευκαιρία στον φοιτητή να 'δει' έναν οργανισμό/επιχείρηση ολιστικά, με απώτερο σκοπό να αναγνωρίσει, να δημιουργήσει και να διατηρήσει το ανταγωνιστικό του πλεονέκτημα. Στην εποχή μας, που ακόμη και οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί ανταγωνίζονται για χρηματοδότηση, η έννοια του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος καθίσταται πλέον σημαντική.

Το πρώτο αυτό μέρος επικεντρώνεται στην κατανόηση των βασικών θεμάτων που αναπτύσσονται από την κλασσική προσέγγιση της στρατηγικής και βασίζεται κυ¬ρίως στην σχολή του Σχεδιασμού (Design School).

To Τρίπτυχο που ακολουθείται είναι: Ανάλυση - Επιλογή - Εφαρμογή της στρατηγικής.

Ο φοιτητής διδάσκεται τα βασικά εργαλεία σε κάθε ένα από αυτά τα στάδια με απώτερο στόχο την διευκόλυνση στη λήψη αποφάσεων.

Αναλυτικότερα σε κάθε στάδιο διδάσκονται:
• ΑΝΑΛΥΣΗ: Εργαλεία ανάλυσης μάκρο- και μίκρο -περιβάλλοντος της επιχείρησης. Ανάλυση εσωτερικού περιβάλλοντος της επιχείρησης, πόροι, δεξιότητες, ικανότητες και κουλτούρα. Σύνθεση των παραπάνω σε ανάλυση ΑΔΕΑ (SWOT) για την επισήμανση των στρατηγικών θεμάτων της επιχείρησης.
• ΕΠΙΛΟΓΗ: Στρατηγικές ανάπτυξης, διάσωσης, αναστροφής κ.ά. Ανάπτυξη και διατήρηση ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Στρατηγική προϊόντων υπηρεσιών σε αγορές. Τρόποι επιλογής στρατηγικής.
• ΕΦΑΡΜΟΓΗ: Δομές επιχείρησης, αξιολόγηση και παρακολούθηση στρατηγικής εφαρμογής.

Βιβλιογραφία

Grant, R.M & J. Jordan (2016) Βασικές Αρχές Επιχειρηματικής Στρατηγικής, Αθήνα: Εκδοσεις Κλειδαριθμος ΕΠΕ.


• Παπαδάκης Β.(2002)  Στρατηγική των Επιχειρήσεων: Ελληνική και Διεθνής Εμπειρία. Τόμος Α, 4η Έκδοση. Αθήνα: Εκδόσεις Μπένου, 2002.